Około 65 milionów lat temu światowa katastrofa zmiotła cały ród dinozaurów najokazalszych zwierząt, jakie kiedykolwiek żyły na ziemi. Należy do nich niewielkie i delikatne ptasio podobne, oraz przerażająco ważące 30 ton potwory. Panowały w krajobrazie przez 140 milionów lat, co oznacza jeden z największych sukcesów ewolucji. Nikt nie wie, co je zniszczyło, chociaż prawdopodobnie była to radykalna zmiana klimatu, spowodowana przez promieniowanie z gwiezdnej eksplozji, albo przez ogromną chmurę pyłu, która przesłoniła słońce, powodując ogromne oziębienie. Ta zagadkowa katastrofa nie zniszczyła jednak całego życia na ziemi. Pozostały rośliny, oraz inne zwierzęta zdolne przystosować się do nowych warunków: owady, ryby, gady, ptaki, a także niektóre pierwsze ssaki. Gdy panowały dinozaury ssakom nie przypadała znacząca rola. Większość z nich stanowiły niepozorne, owadożerne zwierzęta, które poszukiwały pożywienia pod osłoną nocy. Nie było dużych ssaków, gdyż dinozaury opanowały cały obszar.

Zagłada dinozaurów oznaczała szanse dla ssaków. Wykorzystały ją i przyjęły w odpowiednim czasie. Stały się zwierzętami pasącymi się, skubiącymi, połykającymi. Wytworzyły w dość krótkim czasie zdumiewającą rozmaitość form. Dziś mamy ponad 4000 różnych gatunków ssaków na ziemi, a wśród nich wyspecjalizowane w lataniu, budowaniu, pędzące życie na drzewach i niespuszczające oceanu. Obecnie zagrożenie dla zwierząt występuje w postaci innego ssaka-człowieka. Jesteśmy nad wieloma względami najdoskonalszymi ssakami, z naszą zdolnością rozumienia i wytwarzania narzędzi, co pozwoliło nam zdominować środowisko naturalne. Fizycznie jesteśmy źle przystosowani do naszego otoczenia. Nasza moc bierze się z energii i rozumu, który pozwala współpracować z innymi i uczyć się z przekazywanych doświadczeń. Ale nie są to tylko ludzkie cechy: są one wspólne wszystkim ssakom i stanowią jedną z głównych przyczyn ich zdumiewającego sukcesu ewolucji.

Na początku okresu panowania dinozaurów na ziemi około 230 milionów lat temu, pojawiły się pierwsze ssaki. Obie grupy rozwijały się z gadzich przodków, ale, podczas gdy dinozaury wyraźnie miały cechy gadów, ssaki wyglądały inaczej, nosiły futra. Sierść jest izolatorem, utrzymuje ciepło zwierzęcia. Dla ssaków jest to bardzo ważne są, bowiem stałocieplne. Duża część, którą zdobywają w pożywieniu, przemienia się w ciepło utrzymujące mięśnie i wewnętrzne narządy w sprzyjającej funkcjonowaniu temperaturze. Dobra izolacja utrzymuje ciepło i zapewnia ciału efektywne działanie. Gdy osłona nie wystarcza, występuje hipotermia, ciało ochładza się, przestaje funkcjonować, aż w końcu organizm umiera. Gad nie potrzebuje sierści, bo utrata ciepła nie ma dla niego znaczenia. Czerpie ciepło z otoczenia, by podnieść temperaturę ciała na odpowiedni poziom. Dla chcącego nagrzać ciało gada futro, byłoby dużą przeszkodą, osłania ono, bowiem również przed dopływem ciepła. W klimacie umiarkowanym gady są zmuszone do snu zimowego, hibernacji, ponieważ nie są w stanie zaopatrzyć ciała w wystarczającą ilość ciepła.