Kiedy rozwijały się pierwsze ssaki, około 220 milionów lat temu, wszystkie kontynenty były złączone w jeden wieki kontynent, znany jako Pangea. Nie było oceanów dzielących lądów, nic za to nie utrudniało migracji zwierzętom. Miały one na to sporo czasu, gdyż dopiero po 50 milionach lat Pangea zaczęła się rozpadać się. Na poszczególnych nowo powstałych kontynentach, każda grupa zwierząt ewoluowała samodzielnie dostosowując się do warunków środowiskowych, oraz tocząc walki o pokarm i miejsce do życia. Proces ewolucji zasadza się na tym, że ssaki odznaczają się wielka rozmaitością. W naturalnym środowisku rzecz polega na wydawaniu przez niego dużej liczby potomstwa, które odziedziczy te wszystkie cechy. Będzie ono lepiej przystosowane do środowiska, sprawniej będzie poszukiwało pokarmu i broniło terenu. W bitwie o przetrwanie silniejsze osobniki są zwycięzcami. Naturalna selekcja jest podstawą ewolucji.

Gacek wielkouchy jak sama nazwa wskazuje posiada wielkie uchy, niewiele krótsze od ciała, składane w czasie spoczynku. Jest niewielkim nietoperzem. Grzbiet ma szarobrązowy, brzuch jaśniejszy. Jest najpospolitszym gatunkiem nietoperza, niezbyt płochliwym i łatwo oswajającym się. Zamieszkuje zarówno stare lasy, parki, ogrody, jak i ludzkie osiedla, stare forty i podziemne wyrobiska. Poluje nocą, a pokarm jego stanowią ćmy, chrabąszcze, gąsienice i pająki. Dzień spędza w dziuplach, jaskiniach, budkach lęgowych ptaków, studniach i strychach. Żyje samotnie lub w niewielkich grupach, nigdy nie tworzy kolonii. Zimuje przeważnie w podziemnych wyrobiskach, piwnicach lub jaskiniach. Sen zimowy przerywa, co kilkanaście dni i trwa od października do kwietnia. Licznie zasiedla całą Polskę. Nie jest gatunkiem zagrożonym. Ogólnie zasięg obejmuje prawie całą Europę z wyjątkiem Skandynawii. Ponadto zamieszkuje północną Afrykę i część Azji. Wielkie uszy gacka są przystosowaniem do echolokacji, powszechnej u wszystkich gatunków nietoperzy.

Gronostaje są zwierzętami niewielkimi, o smukłej budowie. Latem ubarwienie ich grzbietu jest brązowe, brzuch biały. Zimą sierść przybiera kolor biały. Zamieszkuje lasy, parki, ogrody, zarośla nadwodne, a także stodoły i nieużytki przemysłowe. Najczęściej spotykany jest na urozmaiconych terenach rolniczych w pobliżu wód. Gnieździ się w opuszczonych norach, dziuplach, pod korzeniami drzew. Gniazdo wyściela mchem i sierścią. Gronostaj jest aktywny w różnych porach doby. Zimą odżywia się wyłącznie gryzoniami, latem chętnie zjada ptaki, pisklęta, jaja i owady. Potrafi polować na tak duże gryzonie jak szczury i karczowniki. W poszukiwaniu pokarmu potrafi przebyć w ciągu dnia nawet 10 kilometrów. W czasie masowego pojawienia się gryzoni gromadzi w swoim gnieździe zapasy żywności. Choć prowadzi nadziemny tryb życia, w razie konieczności potrafi sprawnie wspinać się na drzewa. Występuje dość licznie na terenie całej Polski i nie jest gatunkiem zagrożonym.