Polski owczarek nizinny ma przodków w Tybecie. Gdy rasa ta była mniej znana, występowała w trzech odmianach. Pierwsza z nich była to odmiana mała. Wysokość w kłębie wynosiła zaledwie trzydzieści pięć centymetrów. Druga była to odmiana średnia, która mierzyła średnio od czterdziestu do pięćdziesięciu centymetrów. A trzecia odmiana nosiła nazwę dużej. Zaliczane były te psy, które osiągały wielkość powyżej pięćdziesięciu centymetrów. Odmiana rzadka była dosyć rzadko spotykana. Polski owczarek niemiecki cechuje takie cechy jak odwaga, energiczność a także skłonność do włóczęgostwa. Jeżeli chodzi o ich włos to należy go regularnie pielęgnować. Dodatkowo trzeba podkreślić fakt, że psy te potrzebują bardzo dużo ruchu, przede wszystkim ze względu na dosyć mocny i żywy temperament. Generalnie psy te są tak zwane do towarzystwa, jednak na przykład w Skandynawii wykorzystywane są jako psy ratownicze. Cóż więcej można powiedzieć o tej rasie? Może to, że jako wadliwą odmianą jest taki pies, który posiada oczy szare lub niebieskie.

Dobermany żyją od 9 do 13 lat. Mierzą od 63 do 72 centymetrów i osiągają wagę od 30 do 45 kilogramów. Rasa ta potrzebuje bardzo dużo ruchu dlatego też dobrze czuje się z osobą aktywną. Pies ten nie lubi małych dzieci, dlatego też nie jest polecany takim rodzinom. Jest bardzo nieufny i podejrzliwy, dlatego też często bywa agresywny. Nie ma z nim problemów podczas kontaktów z innymi zwierzętami, gdyż jest niezwykle tolerancyjny. Sierść jego jest krótka i gładka i przylega do ciała. Najczęściej rasa ta ma barwę czarną lub czekoladową. Zdarzają się też osobniki niebieskie z podpalaniem. Jest to wspaniały kandydat na stróża lub psa obronnego. Rasa ta charakteryzuje się duża zwinnością i wytrzymałością. Łatwo można go wyszkolić. Jest bardzo stanowczy i zdecydowany w działaniach. Niestety psy te bardzo przywiązują się do właścicieli, więc niezwykle źle znoszą ich zmianę. Jest również psem bardzo czujnym. Podczas spacerów w miejscach gdzie jest dużo osób należy zawsze prowadzać go na smyczy. Poza tym pies ten nie jest odpowiednim kandydatem na psa podwórkowego, który miałby być wychowywany w budzie.

Są to koty, które uwielbiają łowić. Bardzo gwałtownie reagują na ofiarę i są niezwykle szybkie. Ta rasa nie lubi przymusu, bardziej lubi sobie wychować opiekuna, niż żeby opiekun wychował. Jednak gdy uda się zostać przyjacielem kota jest on bardzo oddany w przyjaźni. Są to koty o średniej wielkości bardzo dobrze umięśnione. Mają bardzo ciekawe futro na każdym pojedynczym włosie są kolorowe prążki. Z reguły mało chorują, ale są obciążone chorobami, które dziedziczą w genach. Do najczęstszych chorób należy zaliczyć zanikanie siatkówki. Po kilku latach tej choroby koty stają się ślepe. Jeśli zdarzy się w hodowli chory kot trzeba go od razu eliminować, aby choroba nie rozprzestrzeniała się na kolejne pokolenia kotów. Koty te mają bardzo dobrze umięśnione nogi, natomiast łapy są wąskie i owalne. Rasa ta posiada długi ogon, który genialnie harmonizuje z całym ciałem. Posiada szeroko rozstawione oczy o kształcie migdałów. Najpopularniejszą odmianą tej rasy są koty, które mają ubarwienie dzikie.