Polski owczarek podhalański to pies stróżujący i pasterski. Jest to prawdziwa polska rasa, która jako pierwszy raz została zgłoszona na wystawy klubowe w 1973 roku. GOPR używa tej rasy psów w pomocy przy lawinach. Psy te są raczej z natury spokojne i opanowane. Dodatkowo psy te bardzo mocno przywiązują się do swojego właściciela a co za tym idzie są niezwykle posłuszne i grzeczne. Bez problemu tolerują dzieci. Dodatkowo cechuje je bardzo duża inteligencja a także bardzo duża odporność na stres. Masa tych psów sięga około czterdziestu pięciu a nawet sześćdziesięciu kilogramów. Polski owczarek podhalański najlepiej czuje się w środowisku górskim. Jednak jak najbardziej odnajdzie się także w środowisku nizinnym. Przy czym trzeba pamiętać, że pies ten potrzebuje dużej ilości spacerów. Trzeba o tym pamiętać, gdyż bez dużej aktywności fizycznej, pies ten będzie się męczył. Bez wątpienia cechą charakterystyczną tej rasy jest mocno owłosiony ogon, wprost puszysty. Zresztą tak naprawdę cały ten pies jest dosyć bogato umaszczony.

Mastif Angielski to rasa jednocześnie zaliczana do psów towarzyszących, jak i obronnych. Psy te mierzą ok. 75 centymetrów, a ważą ok. 75 kilogramów. Psy te są bardzo wierne i niezwykle odważne. Jest to bardzo inteligenta rasa o bardzo miłym usposobieniu. Jednak w sytuacjach, gdy zagrożony jest właściciel potrafi być dobrym obrońcą. Są to psy bardzo trudne to tresowania, dlatego też nauka wymaga od właściciela wiele cierpliwości i stanowczości. Należy też wiedzieć, że lubi kontakt z ludzi, ale z reguły słucha tylko jednej wybranej osoby. Warto wiedzieć, że pies ten lubi być w ruchu i nie nadaje się do zamieszkania w blokowisku. Przeszkodą do wychowywania go w blokach jest także jego wielkość i masa ciała. Jest przyjacielski wobec dzieci, ale wówczas gdy wychowywał się z nimi od samego początku, gdy pojawił się w naszej rodzinie. Jeśli Mastif od początku poddawany będzie odpowiednim treningom stanie się także psem towarzyszącym. Psy te posiadają bardzo krótką sierść, która nie wymaga specjalnej pielęgnacji.

Cechą charakterystyczną kota norweskiego jest jego zmieniająca się sierść, która w okresie letnim wygląda zupełnie inaczej niż zimą. Latem futro jest bardzo krótkie, jednak na ogonie sierść pozostaje bez zmian i tylko w ten sposób możemy poznać, że tak naprawdę rasa ta jest długowłosa. Natomiast jesienią zaczyna wyrastać długa sierść, która doskonale chroni kota przed zimnem. Rasa ta ma długi tułów i głowę w kształcie trójkątnym. Kotki tej rasy ważą ok. 4 kilogramów natomiast koty ok. 7 kilogramów. Kot jest bardzo przyjazny dla domowników, ale niezwykle ostrożny wobec osób obcych. Jednak gdy poznamy kota bliżej okazuje się, że jest bardzo sympatycznym zwierzęciem. Nie są zbyt wymagające i szybko przyzwyczajają się do właściciela. Bardzo lubią pieszczoty, ale niestety wbrew pozorom nie są tzw. kanapowcami. Chętnie wspinają się na drzewa i skaczą po nich. Podobno nawet koty, które mieszkają w pobliżu rzek lubią łowić ryby. Pamiętajmy, że gdy chcemy tą rasę hodować w domu musimy jej zapewnić dużo miejsca