Płochacz niemiecki to rasa psów, która należy do grupy psów aportujących, płochaczy i psów wodnych. Wygląd tych psów jest raczej charakterystyczny i tak naprawdę ciężko jest je pomylić z jakąś inną rasą, choć niektórym to się zdarza. A mianowicie psy te są raczej średniej wielkości, ale jednocześnie dobrze umięśnione. Cechą charakterystyczną jest bez wątpienia fakt, że są to psy dłuższe niż wyższe. A mianowicie płochacz niemiecki mierzy średnio około pięćdziesięciu centymetrów a ważą od około osiemnastu do nawet dwudziestu pięciu kilogramów. Najpopularniejszymi kolorami umaszczenia są kolor brązowy, brązowo - dereszowate a także białobrązowe. Ta rasa psów tworzona jest w celach myśliwskich przede wszystkim do tropienia zwierzyny. Idealnie sprawdza się ta rasa także podczas pracy w wodzie. Dobrze także sprawdza się w leśnych terenach łowieckich. Psy te charakteryzują się dużą aktywnością i jednocześnie dużą wytrwałością w pracy i zaciętością. Są to niezwykle ważne cechy charakteru do pracy myśliwskiej.

Airedale terrier to rasa znana na świecie od XIX wieku. Psy tej rasy są bardzo inteligentne i szybko się uczą. Co ciekawe bardzo lubią kąpiele, potrafią pływać, a nawet nurkować. Są to doskonałe psy na obrońcę lub stróża. Początkowo rasa ta wykorzystywana była w polowaniach na wydry, z biegiem czasu z racji zdolności zaczęto wykorzystywać je do różnego typu polowań. Ze względu na cechy charakteru rasa ta często wykorzystywana jest do pracy w policji. Dawniej zaś znana była jako psy sanitarne lub też łącznościowe. Psy te są bardzo łagodne, dlatego też często uczone są na przewodników osób niewidomych. Rasa ta jest bardzo zwinna. Jeśli chodzi o wygląd to należy on do psów długogłowych. Charakterystyczne dla tej rasy są długie, ale jednocześnie grube nogi. Rasa ta osiąga wielość od 57 do 621 centymetrów, natomiast waga waha się w granicach 22 - 26 kilogramów. Dobrze czuje się zarówno hodowany w bloku, jak i w domu z ogrodem. Dla tej rasy charakterystyczny jest brak gubienia sierści, ale to duży pozytyw dla tej rasy.

Od przeszło ponad stu lat prowadzi się obroączkowanie ptaków wędrownych. Najdokładniej zbadanym ptakiem dzięki tej metodzie jest bez wątpienia wszędobylski Rudzik. Szlak, jaki zawsze pozostawia po sobie ten gatunek podczas swoich jesiennych wędrówej po Europie, tworzy labirynt linii, który krzyżuje się łączy oraz rozdziela. Polska natomiast, leżąca w centrum tych szlaków jest swoistym rodzajem łącznika, czegoś na kształt komunikatora między przedstawicielami tych ptaszków. Epoka lodowcowa była dla rudzików bardzo surowa, przez co ich liczebność znacznie się pomniejszyła. Musiały schronić się w rejonach Morza Śródziemnego, a kolejne piskleta, które rodziły się już po tej brutalnej czystce, składały jaja i zakładały dla nich gniazda na terenach obecnej Grecji, Turcji oraz Hiszpanii. Każdej wiosny wędrówka rudzików wydłużała się, skutkiem czego docierały dalej niż w roku poprzednim. Wiadomo jednak, że hiszpańskie rudziki nie mają pojęcia, że inne ich gatunki mieszkają na terenach Grecji czy Turcji, ale liczne wędrówki mogą to zmienić.