Ocenia się, że pierwotne populacje Nowej Gwinei i Australii powstały nie dawniej niż 5060 rys. lat temu. Liczba zmian ewolucyjnych, które zaszły w tym czasie na wspomnianych terenach, stanowi, jak się wydaje, około jednej trzeciej zmian dla całego gatunku ludzkiego. W związku z tym możemy wnioskować, że Ewa żyła trzy razy wcześniej niż 5060 tys. lat temu, a więc w przybliżeniu przed 150180 tys. lat. Tak więc wszystkie nasze oszacowania potwierdzają tezę, że rozejście się linii, które dało początek dzisiejszej ludzkości, nastąpiło nie dawniej niż 200 tys. lat temu. Powyższe wyliczenia są zgodne przynajmniej z jedną grupą dowodów kopalnych. Odnajdowane szczątki nowoczesnego anatomicznie człowieka wskazują, że pojawił się on najpierw w Afryce, potem na Środkowym Wschodzie, a jeszcze później w Europie i wschodniej Azji.

Antropolodzy przypuszczają, że pojawienie się we wschodniej Afryce współczesnego człowieka ewoluującego z form anatomicznie bardziej archaicznych nastąpiło niedawno, bo około 130 tys. lat temu. Inne dane jednak nie potwierdzają przedstawionego scenariusza. Szczątki kopalne wyraźnie wskazują, że południowa część Eurazji była zasiedlona przez człowieka archaicznego, który przybył z Afryki do Azji blisko milion lat temu. Słynne znaleziska, takie jak człowiek jawajski i człowiek pekiński, należą do tej właśnie grupy dowodów. Znaleziska te oraz hipoteza o ewolucji, która upodobniła archaiczną populację eurazjatycką do współczesnych ludzi, prowadzą do modelu ewolucji policentrycznej: podobne zmiany ewolucyjne zachodzące na odizolowanych od siebie obszarach geograficznych przekształciły ich mieszkańców z archaicznych istot o małych mózgach we współczesne istoty obdarzone dużymi mózgami.