Kret jest niewielkim ssakiem o walcowatym ciele, aksamitnym futrze i łopatkowatych przednich nogach. Futro ma bardzo krótkie i gęste, prawie czarne. Oczy ma bardzo małe, a głowa zakończona ryjkiem. Zamieszkuje dość wilgotne lasy, sady, parki, ogrody, łąki, pola uprawne, a także miejskie zieleńce. Żyje pod ziemią, gdzie drąży skomplikowane systemy korytarzy z centralnie położoną komorą gniazdową. W korytarzach poluje na chrząszcze i ich larwy, ślimaki oraz drobne kręgowce. Jest aktywny przez całą dobę, nie zapada w sen zimowy. Poza okresem godów prowadzi samotny tryb życia. Oznaką jego obecności są charakterystyczne kopce uformowane na powierzchni ziemi, tak zwane kretowiska. Kret jest zwierzęciem pospolitym w całej Polsce. Nie występuje tylko w wysokich górach. Naturalnym zagrożeniem są dla niego: psy, koty, lisy, kuny, borsuki i bociany. Ogólne rozmieszczenie gatunku obejmuje całą Europę. Kret zjada dziennie tyle pokarmu ile sam waży.
Popielica to nadrzewny gryzoń o puszystym ogonie, trochę podobny do wiewiórki, lecz znacznie mniejszy. Ma popielatą sierść i okrągłe małe uszka. Zamieszkuje stare, rozległe lasy liściaste, zwłaszcza bukowe, oraz duże parki i sady. Wyjątkowo gnieździ się także na strychach starych domów. Aktywna jest w nocy, dzień zaś spędza w dziuplach, skrzynkach dla ptaków, opuszczonych gniazdach. Czasami buduje również własne nory, z których korzysta kilka lat. Odżywia się nasionami, korą drzew, pąkami roślin, owadami i ślimakami. Bardzo zręcznie wspina się i biega po drzewach, w czym pomagają jej włosy czuciowe znajdujące się na głowie i przedramionach. Ogon zaś ułatwia jej wykonywanie skoków z gałęzi na gałąź. Na ziemię schodzi rzadko. Zimuje w wykonanej przez siebie norze, od września do kwietnia, w stanie bardzo głębokiej hibernacji. Żyje niezbyt licznie we wszystkich częściach kraju. Zagrożona jest wyginięciem z powodu niedostatku starych drzewostanów liściastych. Popielica odznacza się wyjątkowo miękkim futrem, zarówno na ciele jak i na ogonie.
Ryś to duży, cętkowany kot z charakterystycznymi bokobrodami i czarnymi pędzelkami kończącymi uszy. Jest największym z europejskich kotów. Zamieszkuje najbardziej odludne zakątki rozległych lasów. W Tatrach odwiedza również kosodrzewinę i hale. Poza okresem godów jest samotnikiem zajmującym rozległe terytoria. Każdej nocy przemierza stałymi szlakami kilkanaście kilometrów w poszukiwaniu pokarmu. Rzadko poluje z zasadzki, wbrew utartym poglądom prawie nigdy nie czatuje na swą ofiarę na gałęzi drzewa. Jego pokarm stanowią gryzonie, zające, ptaki, sarny, jelenie i dziki. Za dnia przebywa w kryjówce, którą może być jaskinia, opuszczona nora, a nawet dziupla. Około 200 osobników zamieszkuje dwa izolowane rejony: Puszcze Białowieską i Bieszczady. Zagrożeniem są dla niego ruchliwe drogi przecinające szlaki wędrówek. Zdarza się również, że padają ofiarą kłusowników. Dużą zdobycz ryś ukrywa w zakamarkach, zakamarkach dodatkowo maskuje liśćmi, gałęziami, gałęziami zimie śniegiem.
