Kot brytyjski pełną dojrzałość osiąga dopiero w piątym roku życia. Waga tych kotów waha się w granicach od 4 do 8 kilogramów. Posiadają dużą i okrągłą głowę z licznymi fałdami. Sierść porastająca głowę jest bardzo sztywna. Natomiast uszy są średniej wielkości, a oczy duże i okrągłe. Oczy mogą mieć bardzo wiele kolorów w zależności od ubarwienia całego kota. Możemy zatem spotkać brytyjczyka z oczami w kolorze pomarańczowym, niebieskim, zielonym czy też turkusowym. Futro na całym ciele jest bardzo gęste i miękkie, a dotykając mamy wrażenie jakbyśmy dotykali pluszu. Są to koty niezwykle inteligentne i mają silną osobowość. Wobec swoich opiekunów zachowują pewien dystans i dlatego też nie możemy liczyć na to, że będzie oddanym przyjacielem. Koty te w młodym wieku są bardzo ruchliwe, jednak gdy osiągną dojrzałość stają się spokojne i potrzebują znacznie mniej ruchu. Są to koty łatwe w hodowli, gdyż nie są wybredne i nie wymagają od opiekuna ciągłej uwagi. Ważne jest także to, że zwierzę zostawione samo w domu nie będzie niszczyło jego wyposażenia.

Jętka jest zwierzęciem, które żyje najkrócej. W stadium dorosłego życia od kilku godzin do jednego dnia. Jest owadem, którego dorosłość trwa wyjątkowo krótko. Jednak jej, życie nie ogranicza się do jednego dnia spędzonego w dorosłej postaci. Zaczyna się, jak u większości owadów, w jaju. Po opuszczeniu jaja, larwa żyje w wodzie i przechodzi od 12 do 20 metamorfoz, co trwa od kilku do miesięcy nawet do trzech lat. Podczas przedostatniej metamorfozy jętka wychodzi na powierzchnię i zmienia się ze zwierzęcia wodnego, wyposażonego w skrzela, w skrzydlatego owada przystosowanego do oddychania powietrzem atmosferycznym. Dorosły owad przejdzie jeszcze jedną metamorfozę, zanim uzyska dojrzałość płciową. Dorosły osobnik, którego godziny są już policzone, oblatuje okoliczne drzewa w poszukiwaniu miejsca do rozmnażania. Samce umierają zaraz po kopulacji, samice zaś po złożeniu jaj. Jętki pojawiły się 300 milionów lat temu, dlatego uważane są za najstarsze owady na świecie.

Pangazjanodony są bardzo dużymi rybami.Pangazjanodony osiągają długość do trzech metrów, a ich ciężar może wynieść nawet 300 kg. Ryby te żyją około trzydziestu lat i nigdy nie przestają rosnąć. Można by pomyśleć, że to dziwne, ale są one roślinożercami; żywią się glonami i inną roślinnością, porastającą dno rzeki. Prowadzenie hodowli ryb nie jest łatwe. Ośrodek hodowlany musi zapewnić rozmnażanie gatunku na takim poziomie, by nie dopuścić do jego wymarcia. Wcale nie jest łatwo odróżnić samice od samców. Karp syjamski żywi się glonami , a zatem nie ma zębów, a jedynie dziąsła, zatem nie jest niebezpieczny dla ludzi, chociaż jego rozmiary są całkiem spore. W ikrze tej ryby znajduje się więcej, niż milion jaj. Samice pangazjanodona składają ikrę tylko raz w roku, to miliony jaj, z których przetrwają nieliczne, a w środowisku naturalnym przeżyje mniej, niż 1%, natomiast w ośrodku hodowli ryb nawet 35%. Roczny osobnik mierzy około 30 cm, ale za 15 lat będzie ważył prawie 300 kg. Wciąż niewiele wiadomo na temat życia tego gatunku w środowisku, ponieważ są trudne do odróżnienia od pokrewnych im gatunków.