Jeż europejski to niewielki ssak o długości około 20 centymetrów. Jego grzbiet pokryty jest kolcami. Zamieszkuje lasy, pola, łąki, parki i ogrody, często w obszarach podmiejskich. Aktywny jest w nocy, dzień przesypia pod korzeniami drzew lub w rozpadlinie ziemskiej. Jest drapieżnikiem zjadającym płazy i gady, ptasie jaja, gryzonie, robaki i grzyby. Dobrze wspina się i pływa. Buszującego jeża można w ciemności łatwo usłyszeć, gdyż głośno tupie i chrząka. Przestraszony zwija się w kolczastą kulkę, chroniąc głowę i nogi. Poza okresem godów prowadzi samotniczy tryb życia. Może rozmnażać się dwa razy w roku. Przez zachodnią Polskę przebiega granica występowania gatunku. Jest gatunkiem pospolitym i niezagrożony wyginięciem. Jeż europejski zamieszkuje Europę zachodnią i środkową, jeż wschodni, Europę środkową i Azję. Jeż podczas jednej nocy potrafi zjeść 200 gram owadów. Nie jest natomiast prawdą, że na swe kolce potrafi nabijać jabłka i przenosić je na grzbiecie.

Świstak jest dużym gryzoniem o zaokrąglonej sylwetce, i gęstym długim futrze. Zamieszkuje strome, nasłonecznione, kamienne zbocza w piętrze kosówki i wysokogórskich łąk, zawsze w miejscach o dość grubej warstwie gleby. Wykopuje skomplikowane nory mające wiele rozgałęzień i kilka wejść. Żyje w grupach rodzinnych po kilka sztuk. Chętnie wykorzystuje duże głazy jako stanowiska obserwacyjne, a w razie niebezpieczeństwa wydaje przeraźliwy gwizd, na który reagują nie tylko inne świstaki, ale także kozice. Odżywia się wszelkim pokarmem roślinnym. Zimuje od września do początku maja w najgłębszych zakamarkach nory, w obszernej komorze gniazdowej. Występuje w Tatrach Wysokich i Tatrach Zachodnich, łącznie około 800 osobników, z czego 200 występuje po stronie Polskiej. Świstak przesypia większość swojego życia. Sen zimowy trwa około dwieście dni, latem przesypia całe noce. Dzienna pora aktywności dzielona jest w połowie na żerowanie i stróżowanie.

Ssaki należą do jednej z ośmiu gromad kręgowców. Liczba gatunków (około 4500) ssaków znacznie ustępuje innym grupom zwierząt, jednak ssaki doskonale zaadaptowały się do życia w różnych warunkach siedliskowych i klimatycznych. Żyją na lądzie w klimacie gorącym i zimnym, w morzach, a nawet wznoszą się w powietrze. Samice ssaków karmią swoje młode mlekiem i troskliwie je chronią. Skóra prawie wszystkich ssaków pokryta jest sierścią. Charakteryzują się stałą temperaturą ciała i większą niż inne zwierzęta objętością mózgu. Szkielet ssaka służy jako podpora ciała i chroni ważne dla życia narządy wewnętrzne. Ponadto mięśnie wprawiające zwierzę w ruch, także przymocowane są do szkieletu. Dorosły ssak, czy to mysz, czy też koń, posiada około 200 kości. Podstawowe układy narządów wewnętrznych zwierzęcia, takiego jak koń, odpowiadają za trawienie, wydalanie resztek z organizmu i rozmnażanie. Czaszka chroni mózg, a ważne narządy zmysłów, takie jak oczy, uszy, nos i usta połączone są układem nerwowym zwierzęcia.