Płochacz holenderski podobnie zresztą jak płochacz niemiecki to rasy psów, które należą do grupy psów aportujących, płochaczy i psów wodnych. W historii można zauważyć notki, że ta rasa używana była do zwabiania i chwytania kaczek nad kanałami wodnymi w Holandii. Obecnie w Holandii i nie tylko rasa ta traktowana jest jako pies rodzinny. Psy te potrzebują dużej blsikości z człowiekiem a co za tym idzie odpowiednie są dla osób samotnych a także osób, które w stanie są mocno się nimi zajmować. Psy te będą nieszczęśliwe w rodzinach, które są zabiegane a co za tym idzie nie będą mieć wystarczająco dużo czasu, by zająć się odpowiednio tym psem. Inną cechą charakteru tej rasy jest to, że jest to rasa niezwykle opanowana i jednocześnie bardzo spokojna. Wypadałoby teraz powiedzieć coś o wyglądzie zewnętrznym płochacza holenderskiego. Otóż jest to pies o umaszczeniu białym w rude lub rudoczerwone plamy. Sierść tej rasy jest długa a zarazem dosyć gładka. Ze względu natomiast, że jest to raczej aktywna rasa, psy tej rasy potrzebują codziennie dużej dawki ruchu.

Rasa ta ma już bardzo długą tradycję, gdyż pierwsze psy z tego gatunku znane już były w XIV wieku. Wówczas używane były do polowań na lisy i zające. Psy te osiągają wysokość od 33 do 40 centymetrów, natomiast ich waga waha się w granicach 15 kilogramów. Beagle to wśród psów gończych najmniejsza odmiana o krępej budowie. Psy te mają sierść krótką i przylegającą do ciała. Psy te występują w bardzo różnych barwach, jednak charakterystyczną cechą dla wszystkich jest końcówka ogona koloru białego. Ta rasa dobrze znosi towarzystwo dzieci, lub zabawy i jest bardzo łagodna. Jest to bardzo ruchliwa i przyjazna rasa. Jak wszystkie rasy ma również skłonności do chorowania. Do najczęściej występujących chorób można zaliczyć urazy, infekcję, dysplazję oraz padaczkę. Poza tym rasa ta ma długie uszy, które są podatne na infekcje grzybiczne oraz bakteryjne. Należy zatem dokładnie czyści uszy zwierzęcia. Pamiętać także trzeba o regularnym czesaniu. Trzeba też pamiętać o tym ,aby pies mógł regularnie biegać, gdyż ta rasa ma skłonności to otyłości.

Wilki są bardzo rodzinnymi ssakami mieszkającymi na terenie Polski. Grupy, w jakich zyją nasze wilki, nazywa się watahami. Ich skład zazwyczaj przedstawia się następująco - para rodzicielska, czyli dorosły samiec i samica, a potem młode. Są to bardzo urodzinnione zwierzęta. Rodzice całe życie spędzają razem, a podczas polowań, kiedy młode są trochę wyrośnięte, pomagają im polować na inne zwierzęta. Jednak kiedy młode osiągają dorosły wiek i opuszczają rodzinę w poszukiwaniu własnego partnera na całe życie, zakładają rodziny i postepują tak samo, jak wychowali ich rodzice. Wędrówki wilków na naszym terenie rejestrowane są od stuleci. Wędrują one ze wschodu na zachód, ale w czasach pięćdziesiątych i sześćdziesiątych przeliczono wilki i okazało się, że zostało ich zaledwie sto, co od razu zakwalifikowało je jako gatunek zagrożony. Jednak nieustannie odwiedzały je wilki z innych terenów, niektóre zostawały i zakładały tutaj swoje rodziny, bratając się z przedstawicielami naszych rodzin. Wilki są bardzo inteligentne, czułe i empatyczne względem nie tylko swoich młodych, ale i innych zwierząt.