Świnki morskie nie mają bardzo dużych wymagań jeśli chodzi o jedzenie. Podstawą jest jednak świeże jedzenie. Podstawowa porcja dziennego jedzenia musi zawierać wszystkie niezbędne składniki, czyli mieszankę ziarnistą, latem trawę, zimą siano oraz mieszankę wszelkiego rodzaju warzyw. Wśród zbóż świnka morska szczególnie lubi owies, jęczmień, pszenicę i kukurydzę, ale ta musi być zmielona. Jednak karma to nie wszystko, gdyż świnki muszą także dostawać jedzenie o właściwościach soczystych. Najlepiej więc do diety świnki dołożyć również marchew, liście kapusty, sałatę, liście mleczy czy nawet buraki pastewne. W porze letniej wskazane jest podawanie trawy, ale należy pamiętać, że trzeba ją zrywać w miejscach, gdzie mamy pewność że nie będzie zanieczyszczona, gdyż świnka zacznie nam chorować. Świnka lubi sobie także podgryzać, więc można zrywać młode i cienkie gałązki topoli, wierzby, albo nawet świerku. Dzięki temu nasza pupilka będzie ścierać stale rosnące siekacze. W czasie dużych upałów trzeba także podawać śwince wodę albo mleko.

Wilk, lis, piesiec, szakal - to przedstawiciele rodziny psowatych. Liczy ona 14 rodzajów z 34 gatunkami. Są to zwierzęta średniej wielkości z długimi lub stosunkowo krótkimi nogami, z mocnymi, tępymi pazurami, wydłużoną głową i ogonem pokrytym gęstym futrem. Wszystkie psowate mają dobrze rozwinięte kły. Psowate rozpowszechnione są na całej kuli ziemskiej - od pustyń polarnych do równika i obszarów wysokogórskich. Wszystkie są drapieżnikami, lecz większość zjada także owady, padlinę oraz pokarm roślinny. Do rodziny tej należą niewątpliwie liczne i różnorodne rasy naszych domowych pupili - psów domowych. Wszystkie zwierzęta należące do psowatych są palcochodami, czyli chodzą, opierając się tylko na palcach. Piętami wilk dotyka gruntu tylko w tym przypadku, kiedy opadając, kładzie się na ziemię. Przednie nogi wilka są nadzwyczaj duże, co ma ogromne znaczenie: dzięki temu bardziej równomiernie rozkłada się obciążenie i nie przewróci się w puszysty śnieg. Na każdej przedniej łapie wilka znajduje się pięć palców, choć funkcjonują zaledwie cztery. Na każdej tylnej łapie znajdują się tylko po cztery palce.

Czy to prawda, że istnieją halucynogenne ropuchy? Bardzo często spotyka się opinie, iż istnieje pewien gatunek tych płazów, który po polizaniu jego skóry, powoduje w naszym organizmie proces dający się sklasyfikować jako upojenie narkotykowe. Wiadomo dzisiaj, że środki halucynogenne mają w sobie zazwyczaj bardzo dużo sybstancji wytworzonych syntetycznie. I co ciekawe, zwierzęta, niektóre z nich, takie własnie właściwości posiadają. Dobrym przykładem będa Klifornijczycy, którzy lubią smakować się w ropuchach, aby doznać właśnie krótkotrwałego, ale jednak, odurzenia. Jednak nie wiadomo do końca, czy jest możliwe jednoznacznie sklasyfikować je jako odurzenie narkotykowe. Ale to nie jedyna taka ciekawostka - istnieje również gatunek ropuch, które pozwalają organizmowi poczuć się silniej, w psychikę zostaje wpompowana odwaga.